با جاش میلی آشنا شوید مأموریت نابغه نابینا ساخت دنیایی بهتر برای همه تجهیزات جانبی: جاش میلی، مخترع و دانشمند نابینا، می گوید سرعت دادن به تغییرات واقعی برای افراد دارای معلولیت، مستلزم کنار زدن نگرش های اجتماعی درباره ی نابینایی و سایر معلولیت هاست. به گزارش تجهیزات جانبی به نقل از ایسنا، جاش میلی ۵۷ ساله، دانشمندی نابینا، مخترع فناوری های سازگارپذیر و برنده بورسیه «نابغه» بنیاد مک آرتور در سال ۲۰۲۱ است. در دهه ۱۹۹۰، زمانی که دانشجوی کارشناسی و سپس تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کالیفرنیا برکلی (UCB) بود، قبل از اختراع جی پی اس، رهگذران با تعجب می دیدند که وی در محله از تیرک های تابلوهای خیابان بالا می رود و با لمس حروف برجسته نام خیابان ها، موقعیت خویش را در مسیرهای ناآشنا پیدا می کند. میلی می گوید: قسمتی از دسترس پذیری برای این است که کارها بالاخره انجام شوند؛ و قسمتی دیگر به جهت اینکه به دیگران نشان دهد انجام همین کارهای ساده، چقدر می تواند پرزحمت و فرساینده باشد. به نقل از نیچر، مادرش از کودکی او را تشویق می کرد که هنجارها را به چالش بکشد. میلی در خاطراتش با عنوان «وصل کردن نقطه ها» (۲۰۲۵) از بازدیدی از یک موزه هنر می نویسد که در آن، مادرش او را تشویق کرد به یک مجسمه نزدیک شود و «با دست هایش آنرا لمس کند». وقتی کارکنان موزه خواستند مانع شوند، مادرش با آنها بحث کرد. میلی می گوید این یکی از نمونه های زیادی بود که مادرش او را وادار می کرد «تمرین شکستن قوانین، فکر کردن به این که چه زمانی باید قوانین را شکست و تمرین دیده شدن» را انجام دهد. مهارت هایی که امروز برایش حیاتی اند. میلی فردی چندوجهی است: از فیزیک و علوم فضایی تا کار روی یک کاوشگر مریخی و دکترای روان شناسی ادراک صدا از کارهایی است که او انجام داده است. همه این ها زمینه ای شد برای حرفه ای که بعدها در طراحی فناوری های دسترس پذیر شکل گرفت. وی در کارگاه نجاری کوچک و مرتبی در برکلی با گزارشگر نیچر دیدار کرد؛ جایی که بگفته خودش برای «آزاد کردن ذهنش» به آنجا می رود و وسایل چوبی می سازد.شروعی تکان دهنده میلی نابینا به دنیا نیامد. در چهار سالگی، همسایه ای با اسید به او حمله کرد و موجب نابینایی و سوختگی شدیدش شد. وی در خاطراتش می نویسد که شاید سن کمش از نظر روانی از او محافظت کرد: علل زیادی برای لذت بردن از زندگی داشتم و نمی توانستم بگذارم نابینایی و سوختگی مانعم شود. این حادثه او را واداشت از همان کودکی «مهندسی کردن» دنیای اطرافش را شروع کند. با لمس خانه، نقشه ای ذهنی از آن ساخت، محله اش در بروکلین نیویورک را در ذهن ترسیم کرد و رادیوها و وسایل خانه را باز می کرد تا بفهمد چطور کار می کنند. هنگام اسکیت، از انعکاس صدای چرخ ها برای پرهیز از مواجهه با موانع استفاده می کرد. در ۱۲ سالگی، با کمک مادرِ یکی از دوستانش که دستورها را برایش می خواند، اولین برنامه کامپیوتری اش را نوشت تا کامپیوتر از یک تا ۱۰ بشمارد. در دبیرستان، با الهام از فیلم WarGames (۱۹۸۳) و با کمک معلم بریلش، یک سنتزکننده گفتار را بعنوان نمونه اولیه «صفحه خوان» روی کامپیوتر خانگی اش راه اندازی نمود. چند سال بعد، در دوران کارشناسی فیزیک، در بروزرسانی outSPOKEN مشارکت کرد؛ نرم افزاری برای نابینایان و کم بینایان که محتوای رابط گرافیکی کامپیوتر را بصورت صوتی می خواند. نسخه مک این برنامه اولین بار در سال ۱۹۸۹ توسط شرکت کوچک Berkeley Systems انتشار یافته بود.او این شغل را بوسیله آشنایی با «مارک ساتن» به دست آورد؛ فردی نابینا که میلی او را «هیپیِ آرام» توصیف می کند. آنها در زیرزمین کتابخانه ای در برکلی، با هم آشنا شدند؛ جایی که دانشجویان نابینا گرد هم می آمدند، از دستگاههای بریل استفاده می کردند، در رابطه با حقوق معلولیت گفت و گو می کردند و از هم می آموختند. میلی می گوید دانشجویان شبانه روز سخت کار می کردند و زیاد هم به تفریح می پرداختند. این جمع و پیوند با جامعه گسترده تر حقوق افراد دارای معلولیت، نقطه عطفی در زندگی میلی بود. او می گوید: قبل از برکلی، خودم را عضوی از جامعه معلولیت نمی دانستم. چرا باید می دانستم؟ اما با همتایان جدیدش دریافت که همه ما با این مواجهیم که دیگران می گویند نمی توانیم کاری انجام دهیم، چیزهایی می سازند که برای ما قابل استفاده نیست و ما را خواسته یا ناخواسته حاشیه نشین می کنند.نقشه هایی که با دست خوانده می شوند میلی در سال ۱۹۹۳ کارآموزی در مرکز پروازهای فضایی گادرد ناسا را دنبال کرد و روی نرم افزار کالیبراسیون سنسورهای نوری کاوشگر رصدگر مریخ Mars Observer کار کرد؛ فضاپیمایی که قبل از ورود به مدار مریخ ناپدید شد. این اتفاق او را دلسرد کرد و به این نتیجه رساند که طراحی فناوری های دسترس پذیر جایی است که می تواند بیشترین آورده را داشته باشد. او بعدها در مؤسسه پژوهشی چشم اسمیت-کتلوِل در سان فرانسیسکو، پروژه ای را شروع کرد که به یکی از افتخاراتش تبدیل شد. پروژه TMAP، سامانه تولید خودکار نقشه های لمسی بود. این پروژه به نابینایان اجازه می داد با استفاده از داده های جغرافیایی سرشماری آمریکا، نقشه خیابان های هر نقطه را بصورت برجسته و قابل لمس چاپ کنند. قبل از آن، افراد بینا برای نابینایان نقشه می ساختند، اما TMAP به نابینایان امکان می داد خودشان نقشه مورد نظرشان را بسازند. نسخه دیجیتال این ایده بعدها به تبلت لمسی سخنگو (TTT) تبدیل شد؛ دستگاهی که کاربر، نقشه برجسته را روی صفحه آن قرار می داد و با لمس هر نقطه، اطلاعات صوتی در رابطه با نام خیابان، تعداد خطوط عبور، جهت حرکت و محل گذر عابر دریافت می کرد و حتی برای آنهایی که بریل نمی دانستند، مناسب بود. میلی همینطور برای سیستم حمل و نقل سریع خلیج سان فرانسیسکو (BART) نقشه های لمسی را طراحی کرد. پیش از آن، باید همچنین سرگردان می گشتی تا چیزی را پیدا کنی یا از کسی کمک می خواستی.آینده ای دسترس پذیرتر از جدول تناوبی لمسی-صوتی با قلم هوشمند گرفته تا پلتفرمی برای افزودن توضیحات صوتی جمع سپاری شده به ویدیو های یوتیوب برای نابینایان، میلی همواره بر «دموکراتیزه کردن دسترسی» تاکید داشته است. در سال ۲۰۱۵، او «پروژه آردوینوی نابینایان» را راه اندازی نمود تا نوجوانان نابینا و کم بینا را با ساخت روبات و ابزارهای الکترونیکی آشنا کند. او می گوید: قرار نیست هر کودک نابینا یک نابغه فناوری باشد، اما انتخابش باید با خودش باشد. میلی به محققان نابینا سفارش می کند: اجازه ندهید شما را فقط به حوزه دسترس پذیری محدود کنند. دنیا تمایل دارد شما را به آن سمت هل بدهد. با این وجود، برای خودش این حوزه به یک علاقه عمیق تبدیل گشته است.وی در سال ۲۰۱۹ به Amazon Lab126 پیوست تا دسترس پذیری فناوری هایی مانند دستیار صوتی الکسا، فایر تی وی و پرایم ویدئو را بهبود دهد و هم زمان گروههای طراحی را آموزش دهد که برای دسترس پذیر بودن یک محصول، چه چیزهایی باید انجام دهند. بورسیه مک آرتور در سال ۲۰۲۱ به او امکان داد خاطراتش را بنویسد و یک برنامه درسی مطالعات معلولیت برای دانشجویان مهندسی و طراحی تدوین کند. وی همینطور سازمان غیرانتفاعی CAOS را تأسیس کرده که هدفش فراهم کردن ابزارهای دسترس پذیر کم هزینه برای همه است. میلی در جمع بندی می گوید: پیشرفت های بزرگی داشته ایم. اما تبعیض مقابل افراد دارای معلولیت هنوز زنده است. وضعیت امروز خیلی بهتر از سالیان ۱۹۹۰ یا ۱۹۵۰ است، اما راه زیادی در پیش داریم. منبع: 93z.ir 1404/11/22 14:30:52 5.0 / 5 11 تگهای خبر: آموزش , ابزار , الكترونیكی , دانشگاه این مطلب را می پسندید؟ (1) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط نشست کنشگران اقتصاد دیجیتال با دبیر شورای عالی امنیت ملی اوریگامی DNA، کلید نظم بخشی مولکولی در نیمه رساناهای دوبعدی مشاهده رنگی و ۳بعدی داخل بدن انسان برای اولین بار سیاست گذاری داده ها چالش اصلی دانش بنیان های حوزه صنعت فضایی نظرات بینندگان در مورد این مطلب لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید = ۴ بعلاوه ۵ فرستادن بازخورد